Apolodoro – Biblioteca mitológica

 

  • Biblioteca mitológica: La Biblioteca mitológica (Βιβλιοθήκη) es un libro elaborado en el siglo I o en el II d. C. que recopila, de manera detallada pero incompleta, la mitología griega desde los orígenes del universo hasta la Guerra de Troya. (Wikipedia)

 

 

 

 

Anuncis

Apol·lodor, Biblioteca, I, 7,1 “Prometeu”

 

Antropogonia: Prometeu i els homes

Text: “Prometeu”, Apol·lodor, Biblioteca, III, 5 6 (Perseus)

Προμηθεὺς δὲ ἐξ ὕδατος καὶ γῆς ἀνθρώπους πλάσας ἔδωκεν αὐτοῖς καὶ πῦρ, λάθρᾳ Διὸς ἐν νάρθηκι κρύψας. ὡς δὲ ᾔσθετο Ζεύς, ἐπέταξεν Ἡφαίστῳ τῷ Καυκάσῳ ὄρει τὸ σῶμα αὐτοῦ προσηλῶσαι: τοῦτο δὲ Σκυθικὸν ὄρος ἐστίν. ἐν δὴ τούτῳ προσηλωθεὶς Προμηθεὺς πολλῶν ἐτῶν ἀριθμὸν ἐδέδετο: καθ᾽ ἑκάστην δὲ ἡμέραν ἀετὸς ἐφιπτάμενος αὐτῷ τοὺς λοβοὺς ἐνέμετο τοῦ ἥπατος αὐξανομένου διὰ νυκτός. καὶ Προμηθεὺς μὲν πυρὸς κλαπέντος δίκην ἔτινε ταύτην, μέχρις Ἡρακλῆς αὐτὸν ὕστερον ἔλυσεν, ὡς ἐν τοῖς καθ᾽ Ἡρακλέα δηλώσομεν.

Traducció literal, amb algun petit canvi en l’ordre de les paraules:

Προμηθεὺς Prometeu δὲ ἐξ ὕδατος καὶ γῆς ἀνθρώπους πλάσας modelant homes a partir d’aigua i terra ἔδωκεν αὐτοῖς els va donar καὶ a més πῦρ foc, λάθρᾳ Διὸς ἐν νάρθηκι κρύψας ocultant(-lo)  d’amagat de Zeus en una canya.

ὡς δὲ ᾔσθετο Ζεύς  Quan Zeus s(‘en) va adonar  ἐπέταξεν Ἡφαίστῳ va ordenar a Hefest προσηλῶσαι clavar τῷ Καυκάσῳ ὄρει al mont Càucas τὸ σῶμα αὐτοῦ el cos d’aquell: τοῦτο δὲ Σκυθικὸν ὄρος ἐστίν aquesta és una muntanya escita. ἐν δὴ τούτῳ προσηλωθεὶς Clavat en aquest Προμηθεὺς Prometeu πολλῶν ἐτῶν ἀριθμὸν ἐδέδετο (ja) havia estat lligat un nombre de molts anys: καθ᾽ ἑκάστην cada δὲ ἡμέραν dia ἀετὸς  un àliga ἐφιπτάμενος αὐτῷ volant sobre ell  ἐνέμετο devorava τοὺς λοβοὺς τοῦ ἥπατος els lòbuls del fetge αὐξανομένου que creixía διὰ νυκτός durant la nit.

καὶ Προμηθεὺς I Prometeu μὲν, ἔτινε complia/ va estar complint δίκην  ταύτην aquesta condemna πυρὸς κλαπέντος pel foc robat μέχρις fins que Ἡρακλῆς Hèracles αὐτὸν ὕστερον ἔλυσεν finalment el va alliberar, ὡς  tal com ἐν τοῖς καθ᾽ Ἡρακλέα δηλώσομεν exposarem als (llibres / capítols) sobre Hèracles.

(1) ἔτινε complia δίκην  ταύτην aquesta condemna πυρὸς κλαπέντος pel foc robat: genitiu judicial, que amb verbs con “acusar, condemnar, absoldre…, expressen en genitiu la causa de l’acte judicial

TD-Herc-Prometheus

Traducció en anglès (Perseus)

Prometheus moulded men out of water and earth and gave them also fire, which, unknown to Zeus, he had hidden in a stalk of fennel. But when Zeus learned of it, he ordered Hephaestus to nail his body to Mount Caucasus, which is a Scythian mountain. On it Prometheus was nailed and kept bound for many years. Every day an eagle swooped on him and devoured the lobes of his liver, which grew by night. That was the penalty that Prometheus paid for the theft of fire until Hercules afterwards released him, as we shall show in dealing with Hercules.

Apol·lodor, Biblioteca, III, 5, 6 “Niobe”

Andrea_Camassei_-_The_Massacre_of_the_Niobids

Text: “Níobe”, Apol·lodor, Biblioteca, III, 5 6 (Perseus)

[6]

γαμεῖ δὲ Ζῆθος μὲν Θήβην, ἀφ᾽ ἧς πόλις Θῆβαι, Ἀμφίων δὲ Νιόβην τὴν Ταντάλου, γεννᾷ παῖδας μὲν ἑπτά, Σίπυλον Εὐπίνυτον Ἰσμηνὸν Δαμασίχθονα Ἀγήνορα Φαίδιμον Τάνταλον, θυγατέρας δὲ τὰς ἴσας, Ἐθοδαΐαν ὥς τινες ΝέαιρανΚλεόδοξαν Ἀστυόχην Φθίαν Πελοπίαν Ἀστυκράτειαν Ὠγυγίαν. Ἡσίοδος δὲ δέκα μὲν υἱοὺς δέκα δὲ θυγατέρας, Ἡρόδωρος δὲ δύο μὲν ἄρρενας τρεῖς δὲ θηλείας, Ὅμηρος δὲ ἓξ μὲν υἱοὺς ἓξ δὲ θυγατέρας φησὶ γενέσθαι. εὔτεκνος δὲ οὖσα Νιόβη τῆς Λητοῦς εὐτεκνοτέρα εἶπεν ὑπάρχειν: Λητὼ δὲ ἀγανακτήσασα τήν τε Ἄρτεμιν καὶ τὸν Ἀπόλλωνα κατ᾽ αὐτῶν παρώξυνε, καὶ τὰς μὲν θηλείας ἐπὶ τῆς οἰκίας κατετόξευσεν Ἄρτεμις, τοὺς δὲ ἄρρενας κοινῇ πάντας ἐν Κιθαιρῶνι Ἀπόλλων κυνηγετοῦντας ἀπέκτεινεν. ἐσώθη δὲ τῶν μὲν ἀρρένων Ἀμφίων, τῶν δὲ θηλειῶν Χλωρὶς πρεσβυτέρα, Νηλεὺς συνῴκησε. κατὰ δὲ Τελέσιλλαν ἐσώθησαν Ἀμύκλας καὶ Μελίβοια, ἐτοξεύθη δὲ ὑπ᾽ αὐτῶν καὶ Ἀμφίων, αὐτὴ δὲ Νιόβη Θήβας ἀπολιποῦσα πρὸς τὸν πατέρα Τάνταλον ἧκεν εἰς Σίπυλον, κἀκεῖ Διὶ εὐξαμένη τὴν μορφὴν εἰς λίθον μετέβαλε, καὶ χεῖται δάκρυα νύκτωρ καὶ μεθ᾽ ἡμέραν τοῦ λίθου.

Johann_König_-_The_Death_of_Niobe's_Children

Traducción literal (con algún pequeño cambio en la disposición del texto griego):

γαμεῖ δὲ Ζῆθος μὲν Θήβην Zeto desposa a Tebe, ἀφ᾽ ἧς πόλις Θῆβαι a partir de la cual (se llama) la ciudad (de) Tebas, Ἀμφίων δὲ Νιόβην τὴν Ταντάλου y Anfión a Niobe, γεννᾷ  quien engendra παῖδας μὲν ἑπτά siete hijos: Σίπυλον Εὐπίνυτον Ἰσμηνὸν Δαμασίχθονα Ἀγήνορα Φαίδιμον  Τάνταλον Sípilo, Eupinito, Ismeno, Damasictón, Agenor, Fedimo, (y) Tántalo θυγατέρας δὲ τὰς ἴσας y las mismas hijas (en número):, Ἐθοδαΐαν Etodea ὥς τινες Νέαιραν o según algunos NeeraΚλεόδοξαν Ἀστυόχην Φθίαν Πελοπίαν Ἀστυκράτειαν Ὠγυγίαν Cleodoxa, Astíoque, Ptía, Pelopia, Asticria (y) Ogigia . Ἡσίοδος Hesíodo φησὶ dice (que)  δὲ δέκα μὲν υἱοὺς δέκα δὲ θυγατέρας γενέσθαι nacieron diez hijos y diez hijas, Ἡρόδωρος δὲ Herodoro (dice que nacieron) δύο μὲν ἄρρενας τρεῖς δὲ θηλείας dos varones y tres hembras, Ὅμηρος δὲ ἓξ μὲν υἱοὺς ἓξ δὲ θυγατέρας y Homero (dice que nacieron) seis hijos y seis hijas. εὔτεκνος δὲ οὖσα Νιόβη Níobe, siendo fértil (“buena paridora”)  τῆς Λητοῦς εὐτεκνοτέρα εἶπεν ὑπάρχειν dijo ser “mejor paridora” que Leto: Λητὼ δὲ ἀγανακτήσασα Leto, irritándose  τήν τε Ἄρτεμιν καὶ τὸν Ἀπόλλωνα κατ᾽ αὐτῶν παρώξυνε incitó a Ártemisy a Apolo contra ellos, καὶ τὰς μὲν θηλείας ἐπὶ τῆς οἰκίας κατετόξευσεν Ἄρτεμις y a las hembras (las) asaeteaba (les disparaba flechas) en la casa Ártemis, τοὺς δὲ ἄρρενας a los varones κοινῇ πάντας todos a la vez Ἀπόλλων  Apolo ἀπέκτεινεν (los) mató  ἐν Κιθαιρῶνι  en el Citerón  κυνηγετοῦντας  mientras cazaban. ἐσώθη δὲ Aunque se salvó  Ἀμφίων μὲν τῶν  ἀρρένων  Anfión, de entre los varones, τῶν δὲ θηλειῶν   y de entre las hembras   Χλωρὶς πρεσβυτέρα Cloris, la de más edad, Νηλεὺς συνῴκησε con quien se casó Neleo. κατὰ δὲ Τελέσιλλαν Según Telésila ἐσώθησαν se salvaron  Ἀμύκλας καὶ Μελίβοια Amiclas y Melibea,  δὲ  καὶ Ἀμφίων y en cambio Anfión ἐτοξεύθη fue muerto a flechas ὑπ᾽ αὐτῶν por aquellos (Apolo y Ártemis); αὐτὴ δὲ Νιόβη  en cuanto a la propia Níobe Θήβας ἀπολιποῦσα abandonado Tebas πρὸς τὸν πατέρα Τάνταλον ἧκεν marchó junto a su padre Tántalo εἰς Σίπυλον en Sípiloκἀκεῖ y allí Διὶ εὐξαμένη suplicando a Zeus τὴν μορφὴν εἰς λίθον μετέβαλε cambió su forma en piedra, καὶ χεῖται δάκρυα y manan lágrimas  νύκτωρ καὶ μεθ᾽ ἡμέραν noche y día τοῦ λίθου de la piedra.

Niobe

Traducció en anglès (Perseus): 

Zethus married Thebe, after whom the city of Thebes is named; and Amphion married Niobe, daughter of Tantalus,1 who bore seven sons, Sipylus, Eupinytus, Ismenus, Damasichthon, Agenor, Phaedimus, Tantalus, and the same number of daughters, Ethodaia ( or, as some say, Neaera), Cleodoxa, Astyoche, Phthia, Pelopia, Astycratia, and Ogygia, But Hesiod says that they had ten sons and ten daughters; Herodorus that they had two male children and three female; and Homer that they had six sons and six daughters. Being blessed with children, Niobe said that she was more blessed with children than Latona. Stung by the taunt, Latona incited Artemis and Apollo against them, and Artemis shot down the females in the house, and Apollo killed all the males together as they were hunting on Cithaeron. Of the males Amphion alone was saved, and of the females Chloris the elder, whom Neleus married. But according to Telesilla there were saved Amyclas and Meliboea,2 and Amphion also was shot by them.3 But Niobe herself quitted Thebes and went to her father Tantalus at Sipylus, and there, on praying to Zeus, she was transformed into a stone, and tears flow night and day from the stone.

Apol·lodor, Epítome I,4: Teseu mata Damastes

Recordem el mite de Teseu, i especialment els perills que va afrontar en el camí de Trezen a Atenes:

TeseuText grec (Perseus)

[4] ἕκτον ἀπέκτεινε Δαμάστην, ὃν ἔνιοι Πολυπήμονα λέγουσιν. οὗτος τὴν οἴκησιν ἔχων παρ᾽ ὁδὸν ἐστόρεσε δύο κλίνας, μίαν μὲν μικράν, ἑτέραν δὲ μεγάλην, καὶ τοὺς παριόντας ἐπὶ ξένια καλῶν τοὺς μὲν βραχεῖς ἐπὶ τῆς μεγάλης κατακλίνων σφύραις ἔτυπτεν, ἵν᾽ ἐξισωθῶσι τῇ κλίνῃ, τοὺς δὲ μεγάλους ἐπὶ τῆς μικρᾶς, καὶ τὰ ὑπερέχοντα τοῦ σώματος ἀπέπριζε. καθάρας οὖν Θησεὺς τὴν ὁδὸν  εἰς Ἀθήνας.

Traducció literal: (Teseu) va matar ἀπέκτεινε sisè ἕκτον  (en sisè lloc) Damastes Δαμάστην, que ὃν alguns ἔνιοι  anomenen λέγουσιν “Polipemon” Πολυπήμονα . Aquest οὗτος, que tenía ἔχων la vivenda τὴν οἴκησιν al costat del camí παρ᾽ ὁδὸν, va estendre ἐστόρεσε dos llits δύο κλίνας, un petit μίαν μὲν μικράν, i un altre gran ἑτέραν δὲ μεγάλην, i, oferint hospitalitat ἐπὶ ξένια καλῶν als que passaven per davant τοὺς παριόντας, tombant κατακλίνων els baixets τοὺς μὲν βραχεῖς sobre el (llit) gran ἐπὶ τῆς μεγάλης, (els) colpejava ἔτυπτεν amb martells σφύραις, perquè ἵν᾽ estiguessin igualats ἐξισωθῶσι al llit τῇ κλίνῃ, i (tombant) els alts τοὺς δὲ μεγάλους sobre el (llit) petit ἐπὶ τῆς μικρᾶς, serrava ἀπέπριζε les parts que sobresortien τὰ ὑπερέχοντα del cos τοῦ σώματος.

I així οὖν, havent netejat καθάρας el camí τὴν ὁδὸν, Teseu Θησεὺς va arribar ἧκεν a Atenes εἰς Ἀθήνας

Llengua: formes o construccions a destacar / explicar / repassar / investigar…

Traducció en anglès: (Perseus) [4] Sixth, he slew Damastes, whom some call Polypemon.1 He had his dwelling beside the road, and made up two beds, one small and the other big; and offering hospitality to the passers-by, he laid the short men on the big bed and hammered them, to make them fit the bed; but the tall men he laid on the little bed and sawed off the portions of the body that projected beyond it.

So, having cleared the road, Theseus came to Athens.

Theseus-Procrustes-British-Museum-detail

Apol·lodor, Biblioteca II,5,1 “Hèracles i el lleó de Nemea”

Hèracles: d’heroi a déu

Apol·lodor, Biblioteca II,5,1 “Hèracles i el lleó de Nemea”

  • Perseus: Text grec  i  Perseus (i traducció en anglès)

τοῦτο ἀκούσας Ἡρακλῆς εἰς Τίρυνθα ἦλθε, καὶ τὸ προσταττόμενον ὑπὸ Εὐρυσθέως ἐτέλει. πρῶτον μὲν οὖν ἐπέταξεν αὐτῷ τοῦ Νεμέου λέοντος τὴν δορὰν κομίζειν: τοῦτο δὲ ζῷον ἦν ἄτρωτον, ἐκ Τυφῶνος γεγεννημένον. πορευόμενος οὖν ἐπὶ τὸν λέοντα ἦλθεν εἰς Κλεωνάς, καὶ ξενίζεται παρὰ ἀνδρὶ χερνήτῃ Μολόρχῳ. καὶ θύειν ἱερεῖον θέλοντι εἰς ἡμέραν ἔφη τηρεῖν τριακοστήν, καὶ ἂν μὲν ἀπὸ τῆς θήρας σῶος ἐπανέλθῃ, Διὶ σωτῆρι θύειν, ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ, τότε ὡς ἥρωι ἐναγίζειν. εἰς δὲ τὴν Νεμέαν ἀφικόμενος καὶ τὸν λέοντα μαστεύσας ἐτόξευσε τὸ πρῶτον: ὡς δὲ ἔμαθεν ἄτρωτον ὄντα, ἀνατεινάμενος τὸ ῥόπαλον ἐδίωκε. συμφυγόντος δὲ εἰς ἀμφίστομον σπήλαιον αὐτοῦ τὴν ἑτέραν ἐνῳκοδόμησεν εἴσοδον, διὰ δὲ τῆς ἑτέρας ἐπεισῆλθε τῷ θηρίῳ, καὶ περιθεὶς τὴν χεῖρα τῷ τραχήλῳ κατέσχεν ἄγχων ἕως ἔπνιξε, καὶ θέμενος ἐπὶ τῶν ὤμων ἐκόμιζεν εἰς Κλεωνάς. καταλαβὼν δὲ τὸν Μόλορχον ἐν τῇ τελευταίᾳ τῶν ἡμερῶν ὡς νεκρῷ μέλλοντα τὸ ἱερεῖον ἐναγίζειν, σωτῆρι θύσας Διὶ ἦγεν εἰς Μυκήνας τὸν λέοντα. Εὐρυσθεὺς δὲ καταπλαγεὶς αὐτοῦ τὴν ἀνδρείαν ἀπεῖπε τὸ λοιπὸν αὐτῷ εἰς τὴν πόλιν εἰσιέναι, δεικνύειν δὲ πρὸ τῶν πυλῶν ἐκέλευε τοὺς ἄθλους. φασὶ δὲ ὅτι δείσας καὶ πίθον ἑαυτῷ χαλκοῦν εἰσκρυβῆναι ὑπὸ γῆν κατεσκεύασε, καὶ πέμπων κήρυκα Κοπρέα Πέλοπος τοῦ Ἠλείου ἐπέταττε τοὺς ἄθλους. οὗτος δὲ Ἴφιτον κτείνας, φυγὼν εἰς Μυκήνας καὶ τυχὼν παρ᾽ Εὐρυσθέως καθαρσίων ἐκεῖ κατῴκει.

Traducció en francès (Ugo Bratelli, 2001)

II, 5, 1. Sachant cela, Héraclès se rendit à Tirynthe, et accomplit tout ce qu’Eurysthée lui ordonna. Le premier travail qui lui fut imposé fut de rapporter la peau du lion de Némée, une bête féroce et invulnérable, née de Typhon. Ainsi Héraclès s’en alla affronter le lion et gagna Cléones, où il fut l’hôte d’un ouvrier agricole, Molorchos. Ce jour-là, ce dernier s’apprêtait à offrir une victime en sacrifice, mais Héraclès lui dit d’attendre trente jours : s’il revenait sain et sauf de la chasse, Molorchos devrait sacrifier à Zeus Sauveur ; et si au contraire il périssait, Molorchos devrait offrir le sacrifice à Héraclès, en tant que héros. Arrivé à Némée, Héraclès suivit les traces du lion et commença à le frapper avec ses flèches ; mais il comprit immédiatement qu’il était invulnérable : aussi mit-il sa massue sur son épaule, et le suivit-il. Le lion se réfugia dans une grotte à deux entrées. Héraclès en condamna une et entra par l’autre ; il s’approcha du fauve, le saisit au cou et l’immobilisa ; et il lui serra si fort la gorge qu’il mourut étouffé. Puis il souleva le lion sur ses épaules et retourna à Cléones. Là, il rencontra Molorchos qui, parce que c’était le dernier jour, s’apprêtait à accomplir le sacrifice en l’honneur d’Héraclès mort ; tous deux sacrifièrent à Zeus Sauveur. Ensuite Héraclès porta le lion à Mycènes. Eurysthée, terrifié par la force du héros, lui interdit dès lors l’entrée de sa ville : les résultats de ses exploits devraient dorénavant être exposés devant les portes. On dit aussi qu’Eurysthée, trop effrayé, s’était caché dans une jarre de bronze, qu’il avait fait apprêter sous la terre. Et ses ordres, pour les autres exploits d’Héraclès, il les donna de cet endroit, par la voix du héraut Coprée, le fils de Pélops l’Éléen. Coprée avait tué Iphitos : exilé, il avait gagné Mycènes ; purifié par Eurysthée, il s’était établi dans la cité.

 

:

 

Apol·lodor, Biblioteca I,9,25 “Argonautes”

Apol·lodor, Biblioteca I,9,25 “Argonautes”

[25]  παραπλεόντων δὲ Σειρῆνας αὐτῶν, Ὀρφεὺς τὴν ἐναντίαν μοῦσαν μελῳδῶν τοὺς Ἀργοναύτας κατέσχε. μόνος δὲ Βούτης ἐξενήξατο πρὸς αὐτάς, ὃν ἁρπάσασα Ἀφροδίτη ἐν Λιλυβαίῳ κατῴκισε.

μετὰ δὲ τὰς Σειρῆνας τὴν ναῦν Χάρυβδις ἐξεδέχετο καὶ Σκύλλα καὶ πέτραι πλαγκταί, ὑπὲρ ὧν φλὸξ πολλὴ καὶ καπνὸς ἀναφερόμενος ἑωρᾶτο. ἀλλὰ διὰ τούτων διεκόμισε τὴν ναῦν σὺν Νηρηίσι Θέτις παρακληθεῖσα ὑπὸ Ἥρας.

παραμειψάμενοι δὲ Θρινακίαν νῆσον Ἡλίου βοῦς ἔχουσαν εἰς τὴν Φαιάκων νῆσον Κέρκυραν ἧκον, ἧς βασιλεὺς ἦν Ἀλκίνοος. τῶν δὲ Κόλχων τὴν ναῦν εὑρεῖν μὴ δυναμένων οἱ μὲν τοῖς Κεραυνίοις ὄρεσι παρῴκησαν, οἱ δὲ εἰς τὴν Ἰλλυρίδα κομισθέντες ἔκτισαν Ἀψυρτίδας νήσους: ἔνιοι δὲ πρὸς Φαίακας ἐλθόντες τὴν Ἀργὼ κατέλαβον καὶ τὴν Μήδειαν ἀπῄτουν παρ᾽ Ἀλκινόου. δὲ εἶπεν, εἰ μὲν ἤδη συνελήλυθεν Ἰάσονι, δώσειν αὐτὴν ἐκείνῳ, εἰ δ᾽ ἔτι παρθένος ἐστί, τῷ πατρὶ ἀποπέμψειν. Ἀρήτη δὲ Ἀλκινόου γυνὴ φθάσασα Μήδειαν Ἰάσονι συνέζευξεν: ὅθεν οἱ μὲν Κόλχοι μετὰ Φαιάκων κατῴκησαν, οἱ δὲ Ἀργοναῦται μετὰ τῆς Μηδείας ἀνήχθησαν.

Apol·lodor, Biblioteca I, 1, 1-3 “Urà”

Apol·lodor, Biblioteca I, 1, 1-3 “Urà

[1] Οὐρανὸς πρῶτος τοῦ παντὸς ἐδυνάστευσε κόσμου. γήμας δὲ Γῆν ἐτέκνωσε πρώτους τοὺς ἑκατόγχειρας προσαγορευθέντας, Βριάρεων Γύην Κόττον, οἳ μεγέθει τε ἀνυπέρβλητοι καὶ δυνάμει καθειστήκεσαν, χεῖρας μὲν ἀνὰ ἑκατὸν κεφαλὰς δὲ ἀνὰ πεντήκοντα ἔχοντες.

[2] μετὰ τούτους δὲ αὐτῷ τεκνοῖ Γῆ Κύκλωπας, Ἄργην Στερόπην Βρόντην, ὧν ἕκαστος εἶχεν ἕνα ὀφθαλμὸν ἐπὶ τοῦ μετώπου. ἀλλὰ τούτους μὲν Οὐρανὸς δήσας εἰς Τάρταρον ἔρριψετόπος δὲ οὗτος ἐρεβώδης ἐστὶν ἐν Ἅιδου, τοσοῦτον ἀπὸ γῆς ἔχων διάστημα ὅσον ἀπ᾽ οὐρανοῦ γῆ),  [3] τεκνοῖ δὲ αὖθις ἐκ Γῆς παῖδας μὲν τοὺς Τιτᾶνας προσαγορευθέντας, Ὠκεανὸν Κοῖον Ὑπερίονα Κρεῖον Ἰαπετὸν καὶ νεώτατον ἁπάντων Κρόνον, θυγατέρας δὲ τὰς κληθείσας Τιτανίδας, Τηθὺν Ῥέαν Θέμιν Μνημοσύνην Φοίβην Διώνην Θείαν